Gisteren verschenen we met Purmerend 1 in een staat die je gerust ernstig verzwakt mocht noemen aan de borden tegen Caïssa-Eenhoorn 1. Het was geen verrassing: al eind vorig jaar wisten we dat op 11 april vier vaste spelers verhinderd zouden zijn. De opdracht was dus simpel maar cruciaal: zorg dat beide teams vóór de laatste ronde veilig zijn, zodat we niet hoeven te kannibaliseren tussen Purmerend 1 en Purmerend 2.
Het liep… half goed.
Purmerend 1 wist zich op tijd veilig te spelen. Purmerend 2 helaas niet. En toen kwam de keuze waar niemand blij van wordt: halen we vier invallers uit Purmerend 2, of laten we Purmerend 2 intact en zoeken we die invallers in de diepere krochten van de club?
We kozen voor het laatste. Purmerend 1 trad dus aan met een bont gezelschap van strijders uit de lagere regionen — dapper, gemotiveerd, maar op papier natuurlijk geen partij voor een team als Caïssa-Eenhoorn 1.
En toch gebeurde er iets moois.
We snoepten 2½ bordpunt af. Geen wereldprestatie, maar wel precies genoeg om elders in de competitie een deur op een kier te zetten.
Want VAS 1, dat al het hele seizoen op koers lag, kon op eigen kracht kampioen worden. En zelfs als ze gelijk hadden gespeeld, waren die 2½ bordpunt die wij uit Hoorn meenamen net voldoende geweest om hun titel veilig te stellen.
Dus ja — we kwamen verzwakt op, we moesten puzzelen, schuiven en improviseren. Maar uiteindelijk speelden we tóch een kleine, onverwachte rol in het kampioenschap.
Een vreemde dag. Een zware dag. Maar ook eentje die je niet snel vergeet.
De individuele resultaten vind je hier.
De eindstand vind je hier.